Tresura psów

Cel i warunki nauczania: Dobrze wyszkolony pies nie powinien podejmować żadnych pokarmów znalezionych w trenie, ani podawanych przez osoby obce, niezależnie od miejsca i sytuacji, w jakiej się znajduje. Dzięki temu może on nie tylko uchronić się przed niepożądanymi dla siebie następstwami, jak choroby przewodu pokarmowego czy śmiertelne zatrucie ale jednocześnie staje się „nieprzekupny” i bardziej nieufny wobec osób obcych, co ma zasadnicze znaczenie w służbie wartowniczej, kiedy zadaniem jego jest pilnowanie dobytku własnego pana.  Odruchy szperania i podejmowania różnych znalezionych pokarmów wykształciły się u psa z wrodzonego odruchu zaspakajania głodu i w zasadzie są tak silnie zakorzenione, że odzwyczajenie go raz na zawsze od tych nawyków jest praktycznie rzecz biorąc  niemożliwe.  W miarę bowiem upływu czasu pies zapomina działania bodźca hamującego, jeśli zadziałają nań silniejsze bodźce naturalne, wyzwalające odruchy wrodzone. Jeśli pies jest np. karmiony do syta, ale nieracjonalnie, wskutek czego jego organizmowi brakuje pewnych składników odżywczych (Np. witamin lub mikroelementów), to siłą rzeczy pod wpływałem bodźców wewnętrznych (Np. hormonów), które działają silniej niż zewnętrzne, zostanie u niego zahamowana reakcja na bodźce tresurowe. Podobny wpływ mogą mieć np. bodźce wyzwalające odruchy płciowe. Niezbędne jest dla tego okresowe powtarzanie  tresury.